İlk Bisiklet Turumda Komşu Kıyılarda

Yol arkadaşlarım

2016 yazı, farklı bir renk olarak yerini alacak hayat haritamda. Çünkü 2016 yılı, tek başına bisikletle yola çıkma fikrini gerçeğe dönüştürdüğüm bir yıl oldu. 25 Haziran’da İpsala’da başlayıp 7 Temmuz sabahı Selanik’te son bulan sürüşüm 2 hafta sürmüş gibi görünse de, aslında her şey çok öncesinde başladı benim için. Aylara yayılan tüm hazırlık süreci boyunca, hayatımın arka perdesinde durmaksızın akan heyecan dalgasıyla hayatım zenginleşti. Bisiklet tamirini, turcu olma deneyimini yakından öğreneyim derken dünyanın dört bir yanından yeni hayatlar tanıdım, performansımı artırma hevesi peşinde birlikte çok iyi vakit geçirdiğim bir bisiklet grubunun parçası oldum ve tutkunun peşine düşünce kapıların nasıl birbiri arında açıldığını gördüm.

İlk “Avrupa Turu Hazırlıkları”  dosyamı 14 Şubat (2016)’ta hazırlamışım. Öyle çok konu vardı ki orada çözülmeyi bekleyen; öğrenmem gereken konulardan satın almam gerekenlere her şeyi madde madde sıralamıştım... Hafta sonları turlara çıkmalıydım ki arkamda 20 kg yükle de sürmeyi deneyimleyebileyim (Daha önce çıktığımız turlarda sadece kıyafetlerimi taşıdığım sembolik bir çantayla yol alırdım. Çadırdan ocağa her şey yol arkadaşımın sorumluluğunda olurdu.)

Hangi çadırı alacağımı, onu nasıl tek başıma kuracağımı, hangi ocağı tercih etmem gerektiğini ve onu nasıl kullanacağımı bilmiyordum. Bisiklet tamirinden bihaberdim. Henüz arka bagaj taşıyıcım ve su geçirmez çantalarım yoktu. Çantaları yüklediğimde dengemi sağlayabilecek miydim? Youtube’da videolar mı izlemedim, teknik tamir kitapları mı okumadım... Bulduğum her türlü malzeme listesini tek tek kontrol ettim. Ne bilgi ne de malzeme eksiğim olmasın istiyordum. Tabii yolda insan her zaman, her şeye çözüm buluyor aslında, ama yola çıkmayan insan bunu kavrayamıyor. Fren pabuçlarını nasıl ayarlarım, gerekirse nasıl değiştiririm, gidon ölçüsünü nasıl ayarlarım, pedalları nasıl söküp çıkarırım, ön-arka vites ayarını nasıl yaparım... Hepsini öğrenmeye çalışıyordum. Teknik kitapta geçen fren kablosu, zincir sekman (powerlink bakla), kartuş, fren pabuçları gibi tüm eksik malzemeleri satın aldım.  Yola çıkmaya karar verdiğim şubat ayından yola çıkacağım haziran ayına dek, evimde daha sık warmshowers bisikletçisi ağırlamaya başladım. Çıkmak istediğim yolu onlarla paylaştıkça ihtiyaçlarım da şekillendi. Mesela dünya tatlısı Kanadalı genç çift, propan ocağın iki hafta için işimi göreceğini, boşuna benzin ocağı almama gerek olmadığını söylediler. Bir arkadaşım hiç ocak taşımamamı çünkü zaten her an birbirinden lezzetli yemekler bulabileceğim bir rotada yol alacağımı hatırlattı, ama ben tur bisikletçisi olmayı öğrenmenin ve bunu tek başıma yapabileceğimi görmenin peşindeydim. Uzun süre konuğum olan bir diğer warmshowers misafirimle birlikte Almanya’daki bike24 websitesinden çantalarımı seçtik. Bir başka arkadaşımla tekerlekleri bikecomponents’tan getirttik. 

Önceleri EuroVELO rotası yaparım diye başlamıştım, sonra uçağa bisiklet koyma fikri bende ekstra stres yarattı ve ilk yolculuğumda bunu yapmak istemediğimi anladım. Nasıl olsa otobüsle bisikletimi taşıyıp tura çıkmışlığım vardı. Deneyimlerimden yola çıkayım, ilk yalnız turumda adım adım gideyim dedim. Sonra planlar Yunanistan’a evrildi. Atina’ya gideyim, oradan Selanik’e sürerim derken bir ‘warmshowers’ misafirim o rotanın sıkıcılığından dem vurdu ve sahil boyu gitmemi önerdi. Oradaki 2 numaralı yol boyunca gitmemi, bunun harika bir rota olduğunu söyledi. Hüseyin (Ürkmez)’in sınırı bisikletle geçmenin tadı başkadır cümlesinin ardından, planım son halini aldı. İpsala’dan başlayacak ve Selanik’te noktalayacaktım.

Derken tura bir hafta kala listedeki tüm malzemeleri yüklenip bir haftasonu turuna çıktım. Çantamda baharat, tuz, deterjan bile vardı. Gerçek yolculukta ne alacaksam o anda yanımdaydı ve yani her şey gerçeğe en yakın halindeydi.  

Malzemelerim eksiksiz, özgüvenim tamdı. Yola hazırdım. 

İLK GÜN// 25 Haziran 2016 - İpsala’dan Alexandroplis’e

Sabahın erken saatlerinde Mecidiyeköy

Bu seyahatin tek bir anını paylaşma hakkım olsa, 25 Haziran 2016 sabahı uyandığım anki karın ağrımı seçerim. O gün, sabah 5’te doğmakta olan yeni güne gözlerimi açtığımda, tüm hücrelerimde yaşadığımı hissettim. İşte o, hiç unutmayacağım bir an. Korkuya rağmen, bir anlamda kendini bilinmeze bırakmanın ilk adımını atmak. Aylardır beklediğim, kurguladığım ve beklediğim o günün geldiği fikri gerçek dışıydı adeta. Derin bir nefes alıp verdim. Her şeyin yolunda gitmesini diledim ve insanın sınırlarını zorlayınca hayatla bağlarının güçlendiğini hissettim. Hayatla frekans ayarı yapmış gibiydim.Akşamdan hazırladığım çantalarımı bisikletime yükleyip, Cevahir’in önündeki asansörle metroya indim ve Esenler otogarına gitmek üzere sabahın erken saatlerinde, adım adım metropol ruhundan uzaklaşarak kendi hikayemi yaşamaya koyuldum. Kamil Koç otobüsüyle İpsala’ya vardığımda saat öğleden sonra 2 sularıydı. Bir yemek salonu buldum ve orada Türkiye’deki son yemeğimi yedim. Havada derin bir yaz sakinliği... Sokaklarda tek tük insan, birkaç araç ve hafif bir rüzgar.

Yunanistan sınırı

O an defterime şöyle not düşmüşüm “garip bir şekilde heyecansızım, daha doğrusu yaşadığım gerçek dışı geliyor ve sanki üzerime alınmadan yaşıyorum, tıpkı bir film izlercesine. Gerçekten olanı yaşıyorum, anı yaşıyorum. Tüm yol öncesi korkular gerçeğin ta kendisi oldu. ‘Ya sıcak olursa, ya o olursa, bu olursa..’ Neler geçmişti aklımdan. Evet, sıcak ama ölmüyorum. Yoldayım.”

Yemek sonrası pedallamaya başladım. Yanımdan geçen otobüsler ve kamyonlarla sınır kapısına vardım. Ve ilk kez sınır kapısından bisikletle geçerek, ülke sınırlarının dışına çıktım.

Municipality Camping

Otobandan kolaylıkla ilerledim, hava kararmadan Dedeağaç’taki MUNICIPALITY CAMPING’e vardım ve çadırımı kurdum. Kendimi plaja atıp kulaklarımda müzikle bir sonraki günün yol planını yaptım. Daha önce misafirimiz olan ve rota oluşturma konusunda deneyimlerini esirgemeyen Claudia’nın önerilerini telefonumdaki mapsme uygulaması ile birleştirerek bir sonraki günü kafamda çizdim. Camping’de yemek yediğim restoranda (yunan salatası tüm tur boyu vazgeçilmez öğünüm olacaktı) müthiş yardımcı olan Yunanistanlıların da desteğiyle sabaha hazırdım.

İKİNCİ GÜN// 26 Haziran  Makri-Mesti-Krovili-Maroneia KRYONERI CAMPING

Frappe

Bir gece önce kamping’de uykuya geçiş yapmak biraz zor olmuştu, çünkü gece 11 gibi uyumaya çalışırken hala tam gaz yunan müzikleri çalıyordu. Saati sabah 5’e kurmuştum, toparlanıp 6’da yola çıkmayı planlıyordum. Hava çok sıcak olduğu için, güneşe kalmadan süreyim diyordum ama bir Özgün klasiği olarak tabii ki erken kalkmayı başaramadım. 7 gibi uyandım ve acele etmeden yola çıkmaya karar verdim. Sabah klasik tur kahvaltımı yapıp (yulaf, süt ve muz) çadırımı topladım ve aniden yağmur bastırdı. Harika zamanlama. Güneşsiz, rüzgarlı (o kadar ki yokuş aşağı bile pedal çeviriyorum) ve birden 24 dereceye düşen hava sıcaklığı ile tam bisiklet havası oldu. Makri’den geçtim. Hava öyle grileşti ki öğlen sıcağında bile kolaylıkla sürülürdü.

Sayılı aracın geçtiği dağ yollarında (bana Ayvalık’ı hatırlatan ot kokularıyla) Mesti’ye doğru sürüyordum. Alfabeye yavaş yavaş gözüm alışıyordu. Yunan alfabesindeki P ya da L gibi birkaç harfe aşinaydım artık çünkü -neyse ki- her tabelanın latin harflerle yazılmış olanı da vardı.

Mapsme’ye göre 6,5 km vardı Mesti’ye. Bu gece nerede konaklayacağımı bilmiyor, ama endişe de etmiyordum. Güneşte nasıl süreceğim derken, hava rüzgar ve yağmur sunmuştu bana. İyi ki yağmurluk almıştım ve çadırımın 4 mevsim olması içimi rahatlatıyordu. Yağmurla ilerliyordum.

Morania'da Mola

Mesti’ye varana dek yağmurlu ve bomboş asfalt bir yolda yalnızdım. Mesti’de hayalimde köy bakkalından alışveriş yapacak, öğle yemeğimi pişirip bir çınar altında dinlenecektim. Ama vardığım yer adeta hayalet şehirdi. İn cin top oynuyordu. Derin bir sessizlik. Bir evin bahçesinden yükselen konuşma sesleri duydum ve onlara ingilizce marketin yerini sordum. Almanca biliyor musun? diye sordu yanıma yaklaşan yaşlı adam. Türkiyeli olduğumu anlayınca, Türkçe konuşsana dedi, burada herkes Türkçe bilir. Sonra çat pat Türkçesiyle bir şekilde anlaştık. Ne burada ne de yakında market yok dedi. Hem bugün Pazar. Aç mısın? Evet. Beni evine davet etti. Karısı Almanyalı. 

İngilizce,  Almanca, Yunanca ve Türkçe kelimelerle ama en çok da işaretlerle güzel evlerinde sohbet ettik. 1920’lerde Keşan tarafından mübadeleyle gelmişler. Bir gece önce Almanya’dan geldikleri için dolapları boştu ve bana yumurta, domates ve ekmek ikram ettiler. Benim gibi bir kahve tutkunu için kahve de müthiş bir sürpriz oldu. Krovili’den geçtim, Morania yolunda Avrupalı bisikletli turcu bir çiftle karşılaştım. Benim kadar coşkulu karşılamadılar yolda bisikletli görme durumunu. Onlara iletişim bilgilerimi verdim ve İstanbul’a gelirseniz yardımcı olurum dedim (ve hiç aramadılar). Onlarla vedalaşıp yola devam ettim ve yolları aşıp Morania’da dev bir çınar ağacı gölgesinde frape içerek kendimi ödüllendirdim.

Kryonari Camping

Morania’da oturmayı tercih ettiğim o çınaraltı kafe meğer ki Mesti çıkışında durup da yol sorduğum, tarlada çalışan amcanın akrabasının yeriymiş (dünya küçük). Kısacık sohbetimizde Morania’da olacağını söylemişti öğleden sonra. Hemen çıktı geldi ve beni yemeğe davet ettiler. Acaba gece beni ağırlarlar mı diye aklımdan geçirdim ama böyle bir teklif gelmedi. Haritada görünmüyordu ama yakında bir kamping olduğunu söylediler. Gruptaki kadınlardan biri beni arabasıyla götürüp kamping alanını gösterdi. Böylece haritada adı sanı olmayan Kryonari Kamping’i keşfetmiş oldum. Ayrılırken Mustafa bana telefonunu verdi. Bir şey olursa ara dedi, hemen yardımcı olurum. Masadaki yaşlı teyze sen delisin dedi el hareketiyle ama, şu da bir gerçek ki deli olmasam onunla hiç aynı masada oturmayacaktık şu hayatımda. O masadan uzaklaşırken, herkesin iyi dileklerini yüklenip gittim. Mustafa tercüme etti masadakilerin söylediklerini. Etmese de gülümsemenin harfleri her dilde aynı.

Böylece ikinci günümü 59 km ile tamamlamış oldum. Sabah uyandığımda günün bu şekilde ilerleyeceğini tabii ki bilemezdim. Yol hep bilinmezlere gebe.

Gerçekten yalnız kalabildiğinde, aslında yalnız olmuyorsun

Düşündüm de, yalnız olmayı başarabildiğinde, biriyle yola çıkarsan bu o kişiyle yola çıkmak istediğim için olacak, yalnızlıktan ona tutunduğum için değil. İlişkilerde de böyle değil mi? Yalnız yürüyebildiğinde hayat yolunda, biriyle yürümek ihtiyaçtan değil seçimden oluyor. Ve gerçekten yalnız kalabildiğinde, aslında yalnız olmuyorsun.

ÜÇÜNCÜ GÜN// 27 Haziran Pazartesi

Kryoneri Camping'deki evim

Sabaha karşı, gün aydınlanmadan çadırda tuvalete gitme isteğiyle uyandım. Ve o an, kamping alanında olmama rağmen birden çok korktum. O saniye, kamping alanı olmayan bir yerde (wild camping) tek başıma kamp kuramayacağıma kanaat getirdiğim andı, ama neyse ki bu rota her gece bir kamp yeri sunuyor insana.

Yeniden uykuya daldım ve bir şekilde sabah oldu. Hazırlık 1 saat civarı sürdü sabah. Kryoneri’de mutfak da vardı. Kahvaltımı yapıp yollara düştüm. Lissos River’dan geçerek, sabah 9:30 gibi Imeros’a vardım. Burada kentler, köyler hayalet gibi, kimsecikler yok. Belki de sıcaktan… Glyfada’da bir köy kahvesinde soğuk bir şeyler yudumladım. Turun en sevdiğim anları bu molalar oldu. Hava çok sıcaktı.

Glyfada kahvesinde de Türkçe-Yunanca karıştı. Yarı yarıyaymış köy. Buralardan Almanya’ya çalışmaya giden ve dönenler de var anladığım kadarıyla. Yol/yön sorduğumda Almanca’nın daha yaygın bir dil olduğunu anlıyorum. İngilizce bilen neredeyse hiç yok, Türkçe bilen ise sayısız.

Kahvede tanıştığım ve bana kahve ısmarlayan Erol’un dediğine göre Kavala’ya kadar hep böyleymiş. Sonra Türkçe yok artık, dedi. Suluklarımı doldurup çıktım. Sırada Mesi vardı. Erol, oradaki herkesin Türkiye’ye döndüğünü, artık bir hayli boş olduğunu söyledi. Bir bu köy kalmış hala yaşayan.

Glyfada’da kahvede zaman geçirdikten sonra, matımı alıp okul bahçesindeki ulu ağaçlar altında derin ve tatlı bir uykuya daldım.13:30’a kadar filan uyumuşum. Sonra bir kahve daha içip düştüm yola. Böylece yemek yiyememiş oldum. Yani aç kaldım öğlen. Kahvede sohbete başlayınca, orada ocağımı çıkarıp yemek yapmaya çekindim açıkçası. Bir de turda bazen böyle basit şeyler -tüple yemek pişirmek gibi- çok ilgi çekici oluyor. Sen sessizce yemeğini pişirip dinlenme ihtiyacındayken, insanlar türlü sorularla seni yorabiliyorlar. Biraz da ondan kaçtım sanırım. Çevrede yemek yiyecek bir yer de yoktu. Yeniden sürüyorum. Uzun yollar, bulutlar, engin gökyüzü. Fotoğrafa sığdır sığdırabilirsen!

Fanari Kamping'i terk ederken pasaportumu
orada unuttuğumdan bihaberdim

Üçüncü günün sürüşü, Fanari Kamping’de son buldu. Yunanistan’daki kampinglerde bir alan kiralıyorsun ve kişi sayısına göre ücret ödüyorsun. Yine alanımı seçtim, çadırımı kurup yerleştim. Kampingin sahili beklentilerimin ötesinde güzeldi. Dupduru bir su. Denize girip sahilde zaman geçirdim. Akşam Fanari’ye gittim. Öyle harika ki. Renkler büyüleyici. Her yer mavi. Her yer deniz. Kuşlar. Sahilde yan yana kafeler. Cafe Spitiko’da mükemmel ahtapot, kızarmış kabak ve Cacık yedim. Gün bitiyor ve renkler çok güzel.  

İnsanlar akşam yemeği için gelirlerken, ben yavaştan sakin kamp alanıma çekildim. Erken yatmak istiyordum yine. Sonraki gün ilk warmshowers ev sahibim Dmitris beni İskeçe’de meydandaki saat kulesinin önünde karşılayacaktı. Orada olabilmek için planladığım saatte yola çıkabilmeliydim.

Fanari Kamping sahil

DÖRDÜNCÜ GÜN// 28 Haziran Salı

Agios Nikolaos, Porto Lagos 

Dmitris’in beni misafir edebileceğini söylemesi harika haberdi. Otelde kalmak, bisikletimi nereye koyacağımı düşünmek istemiyordum. Böylece Xanthi’ye ulaşmak için düştüm yollara yeniden. Kamping’den ayrıldım. Sağı solu göllerle dolu çok güzel bir yoldan ilerledim. Derken bir manastır gördüm gölün ortasında. Bisikletimi bağlayıp içeri girdim. Güvenlik görevlisiyle biraz sohbet ettik (bisikletli olunca, herkes sana kolaylıkla yaklaşabiliyor). Thassos adasına mutlaka gitmemi önerdi. (Kimi zaman bu tür öneriler rotayı şekillendiriyor). Onun babası da Keşan’dan gelmiş. Bu bölgede herkes Türkiye’den bir yerlerin adını telaffuz ediyor…

--

Manastır sonrası yola çıktığımda, sabahın tatlı havasında yeni güne hazırlanan açılan bir kafe gördüm. Adı: MOYEEI. Hemen bir frappe siparişi verip, müziğe bıraktım kendimi. Günlerce sessizlik içinde ilerledikten sonra (telefonum aynı zamanda haritam olduğu için şarjını bitirmek istemiyorum) müziğe ulaşmak çok iyi geldi. Müthiş hissettim. Red Hot Chilli Peppers çalıyordu girdiğimde. Sonra REM. Yolun en sevdiğim öğretilerinden biri de günlük hayatta ne kadar çok şeye ne kadar kolay erişebildiğini hatırlatması ve her eve dönüştü daha büyük bir minnet duygusuyla hayatımda yerleşmek.

Sabah sürüşü sonrası müzik, frappe ve ben

Yola devam… Vafeika’dayım. Durduğum yerde, bakkaldan su aldım ama benden para istemedi. Ayaküstü anlattı bana Bursa’da geldikleri köyü, Türk dostlarını nasıl sevdiğini. Gelecek hafta bayram; bayrama onları bekliyormuş.

İskeçe (Xanthi)’ye 3 km kala inanılmaz bir yağmur bastırdı. Bir ‘kantina’ya sığındım. Yol boyu defalarca verdiğim cevaplardan bir set daha sunmam gerekti: Nereden geldin nereye gidiyorsun? Yalnız mısın? Zor olmuyor mu? Uzun süre yağmurun dinmesini bekledim. Sanki mevsim değişti. Dağlara yakın olduğunu hissetmemek mümkün değil.

Artık benim de warmshowers ev sahibim var!

13:30’da Dmitri ile buluşacağımız saat kulesinin önündeydim. Xanthi’de çok sevimli bir kafede oturduk. Dimitris beni ‘Old Town’ taraflarında gezdirdi. Birbirinden hoş kafelerle dolu dar, tatlı sokaklar. Delice yağmur yağmaya devam etti. Dimitris’in evine geldik. Mütevazi ve küçük evinde aynı odayı paylaştık.

Dimitrisle karşı karşıya karyolalara uzanmışız. Odadaki sessizlik öyle geniş ki sadece yağmur damlalarının tıkırtılarıyla bölünüyor ve bu, çok iyi hissettiriyor. Bence iki kişilik sessizlikler, birden daha büyük. Bu, birbirinin alanına saygı duyma ve karşındakini kendi dünyasında bırakabilme büyüklüğü. İçinde konuşulamayanlar yok, var oluşa izin veriş var, olduğun gibi olmaya izin veriş... Rüzgar uğultusu vardı delice.

Sonra çıkıp uzun bir yürüyüş yaptık. Xanthi çok neşeli ufak bir kasaaba.  Işıl ışıl. Cıvıl cıvıl. Yunanlılar haftanın her günü dışarıda yaşıyor. Hayat dolu. Birbirinden zevkli keyifli kafeler publar, gencecik insanlarla dolup taşıyor. Bir tatil yeri havasında gündelik yaşam. Dmitris’le sohbet ederken anladık ki, bende kalan bir bisikletli, Dmitris’in de konuğu olmuş daha önce. Ronan. Ona birlikte bir fotoğrafımızı gönderdik bira yudumlarken. Bir hayli geç yattık…

BEŞİNCİ GÜN// 29 Haziran Çarşamba

Nesos nehri

Börek ve çikolatalı süt

Sabah Dmitris’in evinin karşısında çok güzel bir kahvaltı yaptım. Börek ve çikolatalı süt. Sanırım yoldayken her şey daha lezzetli. Kilometre saatim 206’yı gösteriyor. Dmitris’in önerisiyle Nesos’a uğrayıp (bu, +4 km demek) sonra Keramoti’ye doğru ilerliyorum. 37 km yaptım bile. İyi gidiyorum, iyi hissediyorum. Şansıma hava çok sıcak değil. Saat 11 olmasına rağmen rahatlıkla sürmeye devam edebiliyorum.

KERAMOTİ YOLUNDA BABİ

Feribot limanı yakınında Crysoupoli girişinde bir mola yeri gördüm. Çam ağaçlarına doğru çevirdim yönümü ve bulduğum bir bankta dinlenmeye bıraktım kendimi. Karşı binanın önündeki bankta yaşlı amcalar görünce acaba hastane bahçesi mi burası diye düşünmeye başladım. Meğer yaşlılar eviymiş. Az sonra Babi, elinde frape ile geldi. İç diye işaret etti. Türkiye’den geldiğimi anlayınca, başladı kırık ve tatlı türkçesiyle hikayesini anlatmaya. Uzun uzun oturduk ağaç gölgesinde. Yeniden yola çıkarken “haydi git göreyim seni” diye seslendi arkamdan. Ama önce bir güzel kucaklaştık ve şap diye bir öpücük konduruverdi yanağıma.

Gün bitmeden Thassos’a geçeyim diye bastım pedala. Tuhaftır yorulmadım. Sonra 12 sıcağına kalınca bir yorgunluk çöktü. Biraz da uykusuzluktan olacak başım döndü. Chrysochori’de bir benzinlikte kendime reiki yapıp gölgede biraz soluklandım. Elimi yüzümü yıkadım filan. Derken baktım daha fazla gidebilecek gibi değilim, bir de açım, Keramoti’ye varana dek biraz daha dinleneyim dedim. Orada bulduğum sandalyeye bıraktım kendimi. Benzin almaya gelen gidenleri izlemeye koyuldum. Sonra benzinci de oturdu yanıma. Bana bir kahve yaptı geldi. Türkiye’den, Yunanistan’dan, bir gece önce İstanbul’da patlayan bombalardan, dağlardan bisikletten konuştuk. Bizim Türk onların Yunan kahvesi dediği kahveden ikram etti.

Thassos'a gidip gelen gemiler

Burada yaşamak güzel dedi, denize yakın nehre yakın, doğaya yakın. Sabah 6’da bisikletiyle antrenmana çıkıyormuş o da. Derken düştüm yola yeniden. Keramoti’ye yaklaştıkça Thassos’a bugün varamayacağımı anladım ve Keramoti Camping’e çevirdim yönümü. Tam kayıt yapacağım, bir baktım pasaportum yok! Uzun telefon görüşmeleri ve hafif panik sonrası anlaşıldı ki, Fanari Kamping’de unutmuşum. Kargoyla göndermelerini istedik, ben de Cuma sabahına kadar burada tatil yapmaya karar verdim, çünkü pasaportsuz Thassos’a geçip, planladığım gibi devam edemeyecektim…

Yemek yemek üzere, EAPDEAADKO Restoranda benzincideki adını sormadığım arkadaşımın tavsiyesi üzerine sardalya fileto yedim, yanında da roka salatası. Thassos gemileri gidip geliyordu tam karşımda. Keramoti’yi keşfedecek uzun zamanım olacaktı... Sonraki gün yolda olmayacağım için akşam Uzo içmenin tam zamanıydı.

ALTINCI GÜN// 30 Haziran Perşembe

Keramoti Sahili

Günler ne çabuk geçiyor. Burada bir gün daha kalmak, biraz dinlenmek ve de yolculuğu biraz sindirmek iyi hissettirdi. Sabah saat kurmaksızın şöyle uzun uzun uyurum diyordum ama 8’de kalkıverdim tabii ki, ama son derece dinlenmiş olarak.

Çadırımın çevresindeki gölgelik alanda saatler geçirmiş olabilrim. Kah çamaşır yıkadım, kah yoga yaptım, kah yemek yaptım. Arada birşeyler lazım oldukça bisikletime atladım, marketten alıp geldim. Bisikletin yüklü haline alışınca, boş hali çok hafif geliyor. Böylece günlerdir yanımda taşıdğım Ederlid tüpümü de kullanmış oldum.

Günün geri kalanını plajda geçrdim. Güzel müzik… Yunanistan’da şemsiye ve şezlonga para ödememek hoş. Yunan sahilleri, Türkiye’deki Ege kıyılarının her türlü çirkinliğinden, karmaşasından arınmış hali gibi. Ege’ye yakışan bir yalınlık var. Bayağı sevdim ben buraları. Eşyalarımı çadırda bıraktığım için, ikide bir kıyıya göz atmaksızın gönlümce yüzdüm.

Kamping’e dönünce pasaportumun gelmeyeceğini öğrendim ve sonraki sabah taksiyle alıp gelmeye karar verdim. Gidiş dönüş 2 saat sürecekti, 80 Euroya anlaştık.

İstanbul’da kendimle kaldğımda bu kadar kaliteli zaman geçirmiyorum. O kadar çok yapacak şey oluyor ki kararsızlıkla geçiriyorum zamanımı çoğunlukla. Burada ise çok sakinim, vücut hareketlerim bile acelesiz… Her şey yavaş. Aylaklığın tadına varıyorum, zamanı yudum yudum içercesine…

YEDİNCİ GÜN// 1 Temmuz 2016 Cuma

Taksi sabah tam 7’de beni almaya geldi. Ben 5:30’ta uyanıp çantalarımı ve çadırımı toplamıştım. Döner dönmez sıcağa kalmadan yola çıkacaktım. Saat 9 itibariyle elimde pasaportumla yeniden kampingdeydim. Çıkış yapıp liman tarafında hızlı bir kahvaltı ile yeniden düştüm yollara.

Neo Karvali’de Kavala kurabiyesi ve çay molası verdim. Saat 12 oldu. Güneşin yoğun etkisi geçene kadar Neo Karvali’de zaman geçirmeye karar verdim. Bugün Kavala’ya varabilirdim. Böylece aslında 1 hafta için planladığım rotayı tamamlamış sayılacaktım.

Neo Karvali, siesta saatinde bana kaldı

Yolda içimden birçok düşünce ve his geçiyor. Zihnim daha boş olduğu için de kendimi daha derinden duyabiliyorum. Bugün, kendimi çok güçlü hissettiğim bir gündü. Haritadan anlamam, kaybolurum diyen ben ilk kez geldiğim bir ülkede 291 km yol yapınca, 6 günde hem yolumu hem de her soruna çözümü bulabildiğimi görünce, istediğim her şeyi başarabileceğimi hissettim.

Neo Karvali

Bisikletli gezgin olduğunda sıradan bir turistten daha farklı deneyimler yaşıorsun, ki bunlar genelde parayla satın alınamayacak türden oluyor. Neo Karvali’de şöyle bir tur atayım darken deniz kenarında yan yana minik kafeler keşfettim. En yeşil, çiçek dolu olanın bahçesine girdim ve Yannis tarafından coşkuyla karşılandım. Bana hemen yardımcı oldu. Zeytin reçelli çikolata ikram etti. Denize girmem için plastik sandalyeyi sahile taşıdı. Denize girip sahilde biraz kestirdim. Bisikletim ve tüm eşyalarım güvendeydi, bunu öyle iyi biliyordum ki.

Sonra yine yunan salatası sipaiş ettim. Yemeğimi yerken Yannis ile neşeli kısa sohbetler ettik. Sonra Yorgos’la tanıştık. Cihangirde bir otel işletiyormuş. Burada da börekçisi var. Israrla akşam kal, burda rakı içelim, balık yiyelim diye davet etti. Biraz temkinli yaklaştım bu teklife ve yola devam etmek istediğimi söyledim.

Sorna Yannis elinde tabakla çıkageldi. 1 saat önce denizdeydi bu balıklar diye bana taze uskumru ikram etti. Bugün bayağı iyi beslendim doğrusu. Neo Karvali’de ne denize girmeye, ne de bu kafeye doyabildim. Öyle sakinim ki. Bir ara o güzelim koyda neredeyse tek başınaydım. Dalga sesleini dinledim tatlı tatlı.

BATİS

Batis’e yaklaşırken biraz gerildim. Çünkü burası bir ‘beach club’dı ve girişini bulamıyordum, lüks bir görünümü vardı ve pek de çadır kurulacak bir camping yeri havası yoktu. Neyse birkaç yanlış denemeden sonra girişi ve resepsiyonu ve sonra da kamp yerini buldum. Gecesi 12 euro (çadır + 1 kişi - evet çadır için biraz pahalı) ama gerçekten çok güzel. Tertemiz bir plaj. Çamlar içerisinde bir kamp alanı. Pırıl pırıl, mavi bir havuz.

Çadırımı kurarken bir anda hava bozdu, ama neyse ki yağmur bastırmadan kurmuştum. Giderek daha rahat yapıyorum bu işi. Sonra restorana geçtim ve her gün olduğu gibi ‘greek salad’ istedim. Mythos biramı keyifle yudumladım o duru sulara nazır. Erkenden uyudum sonra.

Kavala güzel karşıladı

SEKİZİNCİ GÜN// 2 Temmuz

Sabah saat 10 oldu eyvah, gölgede kalınca uyuyakaldım, diye fırladım ve saat daha 6 idi. Hemen kendimi denize attım. Sahil ve yeni doğan güneş sadece benimdi. Bomboştu her yer. Kumlar, günün ilk ışıkları, sessizlik... Bugün Kavala’yı keşfedeceğim. Otobüs nereden, nasıl, kaçtadır bilmediğimden ve sabah saatin 7’si olup resepsiyonda hiç kimseyi bulamadığım için, otostopla merkeze geldim. Arkeoloji müzesinden başlayarak şehri turlayacağım. Ama önce pazara nazır kahvemi içiyor ağzımda eriyen kavala kurabiyelerinin tadını çıkarıyorum.

Mercimek yemeği

Tütün müzesini (benden ücret almadılar), Arkeoloji müzesini gezdim. Kavala sokaklarında dolaştım. Kaleye çıktım. Çok ama çok sıcaktı. Orada da frappemi içtim ve kendime koyduğum günlük 1 kahve limitimi doldurmuş oldum. Bir marketten alışveriş yapıp otobüsle kamping alanına geldim. 8 numaralı otobüs beni kampingin önüne kadar getirdi. Kamp alanımda mini tüpümle enfes bir yemek pişirdim kendime. Akşam menümde avokadolu salata var.

DOKUZUNCU GÜN// 3 Temmuz Pazar

Batis'de 2 gece kaldım

İlk plana sadık kalsaydım bugün dönüş yolunda olacaktım. Bugünkü planım sadece 10 km sürüp Neo Peramos’a varmaktı, hatta bu yüzden dün şarap içtim, sabah çok uyudum ve ağır ağır hazırlandım ama yola çıktığım an, daha çok gitmek istediğimi fark ettim.

Böylece yeni hedefim Kariani’ye varmak oldu. Garip bir şekilde her yere çadır atabilecek cesareti hissediyorum. Asma bahçeleri ve tarlaların içinden geçerek vardım buraya. Solumda hep beach club’lar ve tarlalar vardı, hatta 1-2 karavan kampinge de rast geldim ama dediğim gibi süresim vardı ve sürdüm.

KARIANI

Kariani’ye vardığımda, google’da görüp varmaya çalıştığım kamping’in çocuklar için olduğunu anladım. Oradan bana 7 km gerideki sushi beach bar’ı önerdiler, orada ‘free camping’ yapıldığını söylediler. Sushi Beach Bar’a yaklaşırken bir baktım dizi dizi Türkiye kamyonları, sahilde yan yana dev tırlar. Tabii tüylerim diken diken oldu (önyargı demekte özgürsünüz elbette ama Pippa Bacca’yı düşünmeden edemedim). Bardakilerin çat pat ingilizceleri ve süper ilgisizlikleri de derdime derman olmadı. Bir ağacın altnda oturdum ve düşündüm. Yanımda geçen 2 tır şoförü dönüp bana baktı, özellikle de biri muhabbet etmek istedi, oyalandı. Bu arada Bulgar bir karavancı gördüm, işaret diliyle onunla sohbet etik. Biz de kalacağız, sorun yok dedi ama yok baktım yapamayacağım. Kaygı düzeyimin arttığını fark ettim, burada kalacağıma bir önceki koyda yapayalnız kamp kurarım daha iyi diye düşündüm. Bastım gittim. Koy koy ilerleyerek kendime yer bakıyorum. Hava kararmaya yakın. 1-2 yer kestiriyorum gözüme, sonra daha iyisini bulurum diye ilerliyorum. Derken bir beach bar’a girip içerideki çocuğa derdimi anlattım. Tam karşısında restoranları varmış. Madem sadece bir gece dedi, annemi arıyorum git sana yer göstersin. Sağolsunlar dev arka bahçeyi ve otelin terasını hizmetime sundular. Ben de terası seçtim. Ah nasıl da rahatladım. Bu geceki rahat uykumu bu insanlara borçlu olacağım.  Kalacak yer bulacağım derken 66 km yapmışım bugün.

Otelin terası, kamp alanım oldu

ONUNCU GÜN// 4 Temmuz

Güne 377’de başladım ve sadece 34 km sürüş yaptım. Asprovalta sahilinde Ane Brun’den ‘Big in Japan’i söylerken dalgalar kıyıya vurmaya devam ediyor. Kendimle çok kaliteli zaman geçiriyorum. Kendimi dinliyorum, kendimi duyuyorum. Ne istediğimi, ne yapmak istediğimi. Basit yaşıyorum yollarda. Tek derdim nerede uyuyacağım, ne yiyeceğim. Hangi kitabı okuyacağım bile belli. Başka alternatifim yok ki. Kafam karışmıyor; film mi izlesem, yoksa dizi mi, ama hangisini demeden. Günün adı önemsiz, önemli olan güneş batana dek neler yapabileceğim. Çünkü hava kararınca yapabileceklerim kısıtlı: Yıldızları seyredebilirim, ışık bulursam kitap okuyabilirim. Genellikle güneş batana dek zamanımı kıyılarda geçirdiğim için akşamları yemek yapıp bulaşık yıkayıp uyuyarak sonlanıyor ve bu beni hiç rahatsız etmiyor, çünkü gün içinde zaten yaşama doymuş oluyorum.

Kaldığım yerde sıcak su varsa sıcak suyla duş alıyorum, wi-fi varsa internete bağlanıyorum, yoksa da isyan etmiyorum. Mücadele anlamsız. Var olanı kabul etmek, olanı sevmek çok iyi hissettiriyor.

--

Bugün Asprovalta’da saatlerce sahilde uzanıp müzik dinledim. Uzaktan gelen dalga sesleri eşliğinde saatlerce kumda uzanıp müzik dinlemek…  (Arada kulaklığı çıkarıyorum ve 5 km ötemdeki denizin sesleri canlanıyor yeniden.) Bugün, sanki yeniden doğdum.

Asprovalta yolunda

ON BİRİNCİ GÜN// 5 Temmuz Salı

Basit yaşamak

Asprovalta kamping’deyim. Bugün bayramın birinci günü. biraz halsizdim. Wi-fi olduğu için, yarım günümü resepsiyonun yakınındaki banklarda whatsapp yazışmalarıyla geçirdim. Bisiklet Gezgini’nden Seçil, beni Instagram’dan takip ettiği için, aynı tarihlerde çok yakın olacağımız belli oldu. Böylece Yunanistan’da buluşma planı yaptık. Akşam Stavros’a geçtim otobüsle ve Seçil, Alex ve iki arkadaşları (Pınar ve Sedat) beni aldılar, hep birlikte Alex’lerin Olimpiada’daki yazlığına gittik. Denize 20-30 metre yeşillikler içinde harika bir yer. Alex’in annesini, yazlarını geçirdiği evi ve orada kendini denize attığında gözlerinin nasıl hayatla parladığını gördüm. Köye yürürken Seçil’le sohbet ettik. Hep birlikte yemek yedik. Bana gelecek 2 gün için rota ve kalacak yer kousunda tavsiyelerde bulundular. Alex ve annesi beni kamping alanına bıraktılar.

ON İKİNCİ GÜN// 6 Temmuz Çarşamba

Sabah yulaflı kahvaltımı yapıp düştüm yine yollara. Yaklaşık 40 km molasız sürdükten sonra bitkin hissettim ve Apollonia’da mola verdim. Yaklaşık 1 saat dinlendim. Son derece canayakın ve yardımcı bir sahibi vardı. Çiçeklerle dolu bu atmosferde olmak bana iyi geldi. Bir önceki gece Seçiller, buraya 5-6 km mesafedeki hamam ve spa merkezini önermişlerdi. Böylece ertesi gün Selanik’e varabileceğimi söylediler. Ama son gün beni bekleyen ciddi bir yokuş olacağı konusunda da uyardılar.

Onca gecelik çadır hayatından sonra, yatakta uyumanın bana iyi hissettireceğini düşünmüştüm ama pek de öyle olmadı. Açıkçası hiç hoşuma gitmedi betonlar içinde olmak. Bir gün önce, kampingde üzerine oturacak bir taş bulup günümü orada geçirmişken, şimdi göl manzaralı 2 kişilik bir yatak üzerindeydim ve çok sıkıcı buluyordum bunu. Adım adım şehir hayatına yaklaşıyordum, yarın Selanik’teydim.

ON ÜÇÜNCÜ GÜN// 7 Temmuz Perşembe

Dev yokuşu torpilli çıktım

Sabah 5.30’da uyandım. “enjoy the ride”ı dinleyerek hazırlanıyorum. Rüzgar sesiyle uyuyup kuş sesleriyle uyanmak. Belki de turun özeti bu olmalı...

Son gün. Artık şu dev yokuşu aşıp Selanik’e varacağım. Bugün km saatim 477.’de iken, yani 32 kilometreyi daha ardımda bırakmışken nefes nefese yol kenarında yanımda boş bir kamyonet geçti. İçimden dedim ki acaba beni çıkarsa mıydı iyi olmaz mıydı, ama iyi ki durmadı; neredeyse yarısını çıktım, diğer yarısını da kendim çıkarım. Sonra o kamyonet dönüp geldi. Beni ve bisikletimi alıp devam etti. Sava, beni şehir merkezinde Aya Sofya’ya kadar getirdi. Böylece turun son hamlesi -utanarak bildiririm ki- bir kamyonetle tamamlanmış oldu. Aya Sofya’dan hostele ulaştım ve gözümde büyüyen, aylara yayılan o koca yolculuk son noktasına ulaştı. Nasıl da bitti, hiç anlamadım.

Selanik, Temmuz 2016

SELANİK’TE GEZGİN HALLER
Artık bu noktadan sonra, müzeler, yürüyüşler… Tur bitti ve turist hallerimi anlatmaya pek niyetli değilim. Ancak Selanik Fotoğraf Müzesi’ndeki Another Life Human Flows /Unknown Odysseys fotoğraf sergisinden bir hayli etkilendiğim için onu not edeceğim. Yunanistanlı fotoğraf sanatçıları 2015 mülteci krizi olarak adlandırılan ve Yunanistan üzerinden geçen hayatları, fotoğraf karelerine yansıtmışlar ve bu fotoğraflar, taşıması çok ağır duygularla yüklü. Onlara bakarken; o hayatlara ve yaşama tutunma çabasına bisiklet yolculuğunun ya da herhangi bir keyfi yol halinin o kadar da büyütülecek bir şey olmadığının ayırdına vardım; çünkü insanın yaşama arzusu öylesine büyük ki, insan her şartta yaşıyor. Tabii keşke herkes çok daha iyi yaşasa ve dünyada bu kadar adaletsizlik olmasa.

---------

DEFTERİMDEN TUR NOTLARI

Tur notları

YAVAŞLIK
“Sen o vızır vızır geçen araçlardan biri değilsin. Sen her ağacın gölgesini takdir edensin. Yavaşlayan, selamlaşan, gören ve görülensin. Bisikletli olmak başka bir şey. Daha ince bağlantılara olanak veren bir yolda olma hali, ne de olsa daha ince nüfuz ediyorsun içinden geçtiğin yaşamlara.” 
30 Haziran 2016, Perşembe

BİSİKLETLİ TURİST OLMAK

Bisikletli turist olmanın bir avantajı da yaşadığını yaşayıp devam edebilmek. Sevdiğin her şeyi hayatına katmaya çalışmıyorsun, sahiplenmek sınırlarından çıkıyor. Vedalaşmanın değerini öğreniyorsun bir anlamda. Aman eve biraz Kavala kurabiyesi götüreyim, zeytinyağı güzelmiş onu da alayım gibi sahiplenici tavrı bir yana bırakıp, sadece o an yaşadığından tat alıyorsun. İnsanlarla sohbet edip, kimi zaman isimlerini bile bilmeden yanından ayrılıyorsun. 2 Temmuz 2016, Cumartesi

YOL ARKADAŞIM ZORBA
Deniz kenarında verdiğim molada, Zorba’nın beni gözyaşlarıyla bırakan son satırlarını Ege kıyılarında tamamladım. Bugünlerde ekstra duygusal olduğumu biliyorum ama hayat içimde dolaşıyor ve bunun büyüklüğüne dayanamıyorum. Ayrılışlarımın ve aşkın, hayatın insana en insan hissettiren anların büyüklüğü içime sığmıyor, gözyaşı olup akıyor bedenimden. 3 Temmuz 2016, Pazar 

Hız körleştiriyor

OTELDE KALMAK
Bu organize ve tanımlanmış mutluluk, ruhumun sınırsızlığına dar geliyor. Daha şimdiden kamping günlerinde umarsızca uzanıp günün geçişini izlediğim anları özlüyorum. Sunulanı sevmiyorum. Balkon, bank. Mekan nerede durup nereye oturacağımı bana söylüyor, oysa ben doğayla sohbet etme peşindeyim. 6 Temmuz 2016, Çarşamba

HIZ KÖRLEŞTİRİYOR

Yolda bisikletle ilerlerken, bazen haşır huşur seslerle bazı canlıların kendini çalılara attığını duyuyorum. Böylece hareket eden bir araç olarak doğada yarattığım etkiyi görüyorum. Hızla giden bir araçla bu etkileşim mümkün değil. Sayısız kirpi, tilki, fare, kaplumbağa, güvercin, kirpi ölüsü gördüm yollarda. Onlarca. Ezilerek kanı yola akmış canlar. Zavallı bedenlerine bakmaktan kendimi alamadım. Bir insan olarak doğaya ve canlılara verdiğimiz zararın sorumluluğunu hissettim. Hızlı olduğunda bunun farkına bile varmıyorsun. Hız, körleştiriyor. 27 Haziran 2016, Pazartesi

YAVAŞLIK
Bir şehre bisikletle girmek ve o şehri bisikletle anlamak öyle farklı ki... daha çok merak uyandırıyor, insanlığın gelişimini daha merakla gözlemliyorsun, yavaşlıkla tarihin ayak izlerini sürüyorsun. Topraklarına yavaşlıkla adım attığın ve aynı yavaşlıkla uzaklaştığın için, sanki geçmişini ve geleceğini, öncesini ve sonrasını daha çok anlıyorsun. Her bir yer, bir bağlam içerisinde ve birbiriyle ilişkili bir biçimde yerleşiyor zihnine. Uçakla ya da otobüsle bir yere “ışınlandığında” bunu yaşamamıştım. İlk kez bir yeri, bir ülkeyi böyle deneyimliyorum. 29 Haziran Çarşamba

ADIM ADIM BİSİKLETLE TUR ROTASI

Bu rota, Greece2016byozgun adıyla mapmyride sitesinde 

İpsala - Dedeağaç, Aleksandropolis > Kalış noktası: MUNICIPALITY CAMPING

Makri-Mesti-Krovili-Maroneia > Kalış noktası: KRYONERI CAMPING (Gecesi 7 Euro; info@kryonericamping.gr)

Imeros-Glyfada-Mesi-Arogi-Fanari > Kalış noktası: FANARI CAMPING

Porto Lagos-Vefeika-Xanthi > Kalış noktası: Warmshowers’tan bir ev sahibi

Galeni-Nessos River-Chrysoupoli-Chryscochori - Keramoti > Kalış noktası: KERAMOTI CAMPING (2 gece)

Keramoti – Piges- Pantolivado – Neo Karvali - Kavala – Batis > Kalış noktası: BATIS COMPLEX (2 gece)

Palio-Neo Iraklitsa-Neo Peramos - Kariani > Kalış noktası: Bir Otelin Terasında Çadır

Kariani-Strymonos river-Asprovalta

Stavros-Olimpiada

Asprovalta – Apollonia (spa center) 34 km

Peristeron-Gerakarapu-Vasiloudi- Ag vasiletos

----------------

MALZEME LİSTEM

GİYİM

Tişörtx2

Şort x2

Çorap x2

Yelek

İçlik

Baf

Yazlık pijama

İç çamaşır

Havlu

Bikini

Güneş gözlüğü

Yağmurluk

Yağmur pantolonu

Reflektörlü yelek

Dizlik

Sandalet/terlik

ALET EDEVAT

Pusula

Ön/arka far

Kafa lambası

Fren ve vites kablosu

8 anahtarı

Alyan

Vidalar

Yama takımı

İç lastik x2

Zincir aleti

Powerlink
Pedal anahtarı

2x2 ağızlı kontra anahtar

Kurbağacık

Kask
Eldivenler

Levyeler

Zincir yağı

Pompa 

Paça bandı

Tornavida x2

Bisiklet kilidi

Kalem

Tamir kitabı

ELEKTRONİK

Powerbank

İphone

Kulaklık

Far kabloları

Şarj kablosu

NE OLUR NE OLMAZ
Plastik kelepçe

İlkyardım (baticon, yarabandı)

Bez

Çakmak

Bıçak

Ameliyat eldiveni

Biber gazı

Yedek pil

YEMEK
Ocak

Pişirme seti

Zeytinyağı

Baharat karışımı

Tabak/bardak/kaşık/çatal

Çakı

Kahve

ÖZEL

Cüzdan ve para

Ev anahtarı
Pasaport ve fotokopisi

Otobüs bileti

Defet / kalem
Kitap

Haritalar

BARINMA

Uyku tulumu

Çadır

Çadır altlığı
Yastık

KOZMETİK

Güneş kremi
Tuvalet kağıdı

Islak mendil

Diş macunu/diş fırçası
Şampuan/sabun
Dudak koruyucu
Tırnak makası

Hijyenik ped
Sivrisinek ilacı
Roll-on
Tigerbalm
Vitaminler
İlaç